على رفيعى
84
تاريخ تحليلى پيشوايان (ع) (فارسى)
پدر بزرگوارشان امير مؤمنان عليه السلام گشود . امام حسين عليه السلام برخاست تا پاسخ اهانتهايش را بدهد ولى برادرش او را به سكوت و خويشتندارى فراخواند ؛ آنگاه خود ، با بيانى منطقى و كوبنده پاسخ معاويه را داد . « 1 » امامت امام حسين عليه السلام پس از شهادت برادر بزرگوارش امام مجتبى عليه السلام در 28 صفر ، سال 49 هجرى در حالى كه 45 سال از عمر شريفش مىگذشت عهدهدار امامت شد و مدت امامتش ده سال و اندى طول كشيد . امامت پيشواى سوّم بعد از برادرش امام حسن عليه السلام بارها از سوى رسول خدا صلى الله عليه و آله ابراز و اعلام شده بود ؛ بگونهاى كه كسى در اين مسأله ترديد نداشت . علاوه بر تصريحات پيامبر صلى الله عليه و آله امام مجتبى عليه السلام قبل از شهادتش بر امامت و جانشينى برادرش تصريح كرد و به برادر ديگرش محمد بن حنفيّه فرمود : . . . حسين بن على پس از درگذشت من ، امام پس از من است و نام او ( بهعنوان امام ) نزد خدا در كتابش ثبت شده است . وى اين مقام را از پيامبر به ارث برده كه خداوند آن را بر ميراث وى از پدر و مادرش افزوده است . خداوند مىداند كه شما خاندان برترين بندگان خدا هستيد . از اين رو ، محمّد را از ميان شما برگزيد ، و محمّد صلى الله عليه و آله على را انتخاب كرد و على عليه السلام مرا براى امامت برگزيد و من حسين را عليه السلام . « 2 » تداوم سياست برادر امام حسين عليه السلام نزديك به ده سال از آغاز امامت خود را در دوران پايانى حكومت معاويه سپرى كرد . دشمنى پسر هند با اسلام ، اقدامات كينهتوزانهء او در برابر بيت امامت و جنايات گستاخانه وى نسبت به مسلمانان بويژه شيعيان براى هيچ انسان آزاده و مسلمان با وجدانى قابل تحمّل نبود ، چه رسد به پيشوا و چهره مبارز و غيرتمندى
--> ( 1 ) - ارشاد مفيد ، ص 173 و شرح نهجالبلاغه ، ابن ابىالحديد ، ج 16 ، ص 47 . ( 2 ) - كافى ، ج 1 ، ص 301 و بحارالانوار ، ج 44 ، ص 175 .